منوی اصلی

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گیل بان»؛ بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد که سالانه بین ۱.۵ تا ۲ میلیون تن کاه و کلش در مزارع برنج گیلان تولید می‌شود، اما مدیریت نادرست این ضایعات منجر به آلودگی شدید هوا و تهدید سلامت شهروندان شده است. با وجود هشدارهای زیست‌محیطی، بسیاری از کشاورزان پس از برداشت محصول، اقدام به سوزاندن کاه و کلش می‌کنند که موجب انتشار آلاینده‌های سمی و افزایش بیماری‌های تنفسی در استان می‌شود.

پتانسیل بالای ضایعات کشاورزی برای تولید الیاف و نانوسلولز

بر اساس آمارهای جهانی، سالانه بیش از ۲۲۰۰ میلیون تن ضایعات کشاورزی از محصولاتی مانند ذرت، گندم و برنج تولید می‌شود که در صورت استفاده از تنها ۱۰ درصد این مواد، می‌توان بیش از ۴۰ میلیون تن الیاف با کاربردهای صنعتی تولید کرد. کاه برنج به‌عنوان یک منبع لیگنوسلولزی، حاوی ۴۰.۳% سلولز، ۲۶.۴% همی‌سلولز و ۱۶.۲۹% لیگنین است و می‌تواند در تولید نانوالیاف سلولزی مورد استفاده قرار گیرد.

کاربردهای گسترده نانوالیاف سلولزی در صنایع پیشرفته

نانوالیاف سلولزی به دلیل استحکام بالا، هزینه تولید کم و سازگاری با محیط زیست، در صنایع مختلفی از جمله نساجی، پزشکی، فیلتراسیون و الکترونیک کاربرد دارند. این مواد می‌توانند در تولید داربست‌های سلولی، فیلترهای تصفیه هوا و آب، کامپوزیت‌های پلیمری و حتی بسته‌بندی‌های خوراکی استفاده شوند. روش الکتروریسی بدون سوزن نیز به‌عنوان یک فناوری دوستدار محیط زیست برای تولید انبوه این نانوالیاف معرفی شده است.

باورهای غلط کشاورزان و آسیب‌های جبران‌ناپذیر سوزاندن کاه

برخی کشاورزان تصور می‌کنند که سوزاندن کاه و کلش باعث نابودی آفات مانند کرم ساقه‌خوار می‌شود، اما تحقیقات علمی این ادعا را رد کرده و نشان داده که این عمل نه‌تنها آفات را از بین نمی‌برد، بلکه به خاک مزارع، میکروارگانیسم‌های مفید و اکوسیستم شالیزارها آسیب جدی وارد می‌کند.

ضرورت مدیریت بهینه ضایعات کشاورزی در راستای اقتصاد مقاومتی

کارشناسان معتقدند که با تبدیل کاه و کلش به محصولات باارزش مانند نانوالیاف، کودهای طبیعی یا مواد اولیه صنعتی، می‌توان علاوه بر کاهش آلودگی، درآمدزایی پایدار برای کشاورزان و صنعتگران گیلانی ایجاد کرد. این اقدام گامی مهم در جهت تحقق اقتصاد مقاومتی و حفظ محیط زیست استان خواهد بود.

انتهای پیام/